Cuma - Edonizma-13 Kasım 2009

Üzgünlük değil bu hissin adı,

Belki pişmanlık denilebilir.

Ama köşeye sıkıştırılmıştım, adımlarımı tutmuşlardı.

Savaşıyordum her şeyle, anlaşılmıyordu.

Eline uzanıyordum ben gibi gördüğüm birinin,

Uzaktan bir ses “hayır” deyip durduruyordu içimde büyüyeni.

Anlayamıyordum,  isimlendirmeye çalışıyordum hissettiklerimi.

Telâşlıydım, kaçırmaktan korkuyordum, yılların ardından aniden rastladığım son treni..

Bir sesin yankısında gülümsüyordu dünyam, susuşunca yok oluyordum.

Her şey başlıyordu, dans ediyordu, baharlanıyordu doğa..

Bu duygularla ulaşmaya çalıştığım, artık sadece uzakta duran bir elin sahibi.

Oysa yine de savaşabilirdim, karşı gelebilirdim adımı verene..

Keşke de fazla olacak böyle bir son için, biliyorum ama,

Keşke, “dur” demeseydi cümleleri..

YasakSokak "hiçliğe.."